„Bardzo chętnie” – odpowiedział.
Przysunęłam krzesło dla gościa bliżej jego łóżka i usiadłam. Na początku niewiele rozmawialiśmy. Zadawał mi głównie pytania. Skąd pochodzę? Co skłoniło mnie do zostania pielęgniarką? Czy mam w pobliżu jakąś rodzinę?
Odpowiedziałem szczerze, jak zawsze, opowiadając o moich rodzicach, którzy mieszkali trzy godziny drogi ode mnie, o tym, jak przeprowadziłem się do miasta, żeby studiować, i o tym, jak skończyłem pracując na nocną zmianę, żeby zapłacić za naukę.
„To wymaga odwagi” – powiedział.
„Trzeba rozpaczy” – poprawiłem, śmiejąc się lekko.
„Czasami to to samo” – odpowiedział pan Carter.
W ciągu następnych tygodni przyzwyczaiłem się do spędzania z nim czasu.
Inne pielęgniarki oczywiście to zauważyły. Zostawałem po zakończeniu dyżuru, czasami 30 minut, czasami dłużej.
Przynosiłem mu kawę z pokoju socjalnego, kiedy nie mógł spać. Graliśmy w szachy na szachownicy, którą poprosił mnie, żebym przyniósł z jego mieszkania.
Za każdym razem mnie pokonał, ale się nauczyłem.
Opowiadał mi historie ze swojego dzieciństwa, o podróżach do miejsc, o których nigdy wcześniej nie słyszałam, i o prowadzeniu biznesu przez 50 lat aż do emerytury.
„Dlaczego nikt cię nie odwiedza?” – zapytałem go pewnego wieczoru.
Długo milczał.
„Ludzie są zajęci” – odpowiedział w końcu. „Mają własne życie”.
Ale w jego głosie było coś jeszcze, coś głębszego i zranionego. Nie drążyłem tematu.
Pewnego popołudnia, około godziny 15:00, drzwi pokoju 412 nagle się otworzyły.
Weszło dwóch mężczyzn, obaj po czterdziestce, w drogich garniturach. Byli to synowie pana Cartera.
Rozpoznałem ich ze zdjęcia, które pokazał mi kilka tygodni wcześniej, choć nie wspomniał, że przyjadą.
Natychmiast wstałem i przygotowałem się do wyjścia.
„Zamierzam po prostu…” zacząłem.
Bransoletki były wykonane z kolorowych nici, zużytych i kruchych z powodu przechowywania przez dziesiątki lat.
Obaj bracia zamarli całkowicie.
„Oni są…” zaczął drugi syn łamiącym się głosem.
Les mer på neste side >>
